Blog Merel Disselkoen | Afrika | Dream your future

Het meisje met de lichtjes in haar ogen…

Merel Disselkoen Blog 15 Comments

Toen ik bij de school door de uitbundige kindermenigte heen liep zag ik haar al staan, ze stond iets buiten de drukte. Ik herkende haar van vorig jaar en ze schonk me een voorzichtige lach. Haar groet beantwoorde ik op dezelfde wijze. 

Kort daarvoor was ik township Elandsdoorn binnen komen rijden in mijn huurauto en een warm gevoel van herkenning en een soort van thuiskomen stroomde door mijn lichaam. Maar ook een gezonde spanning, omdat ik ook nu weer benieuwd was hoe de kinderen van ‘mijn klas’ gegroeid waren, zowel letterlijk als figuurlijk. Dit was het vierde jaar op rij dat ik de klas van rond de veertig kinderen hun toekomstdroom zou laten tekenen en ieder jaar waren het hele bijzondere verhalen en dromen geweest die tot leven kwamen. En ook was er ieder jaar een nieuw ‘pareltje’ dat opviel. 
Dit jaar had dat pareltje lichtjes in haar ogen…

Samen met mijn goede vriend Thami loop ik tussen de vele schoolkinderen door. Ze schreeuwen, lachen en trekken aan m’n groene shirt. ‘Jabulille!’ hoor ik sommigen roepen, de bijnaam die me in ditzelfde township jaren eerder werd toebedeeld en wat lachend persoon betekent. Vanaf de eerste dag was ik blij met mijn bijnaam.

Blog Merel Disselkoen | Afrika | Dream your future | smiling kids

Na een kort bezoek aan het hoofd van de school en wat handen schudden en omhelzingen bij de andere docenten, worden we naar het klaslokaal gebracht waar de kinderen zouden moeten zitten waarmee ik aan de slag zou gaan. Maar als ik de oude barak binnenloop, zie ik weliswaar hoopvolle en blije gezichten, maar ben ik ervan overtuigd dat dit niet dezelfde klas is als voorgaande jaren. 
Ik twijfel even of ik niets zal zeggen en gewoon van start zal gaan maar de juf is me voor. ‘Dit is de verkeerde klas!’ zegt ze met grote ogen en ze stuurt de kinderen naar een ander lokaal terwijl Thami en ik achterblijven. 
De vraag is nu waar onze klas is gebleven want sommigen blijken een jaar over te doen en de anderen zijn opgesplitst in andere klassen. De tekeningen van vorig jaar met naam en leeftijd bieden uitkomst, ik ben blij dat ik ze heb meegenomen. Het schoolplein voor de barakken is nu gevuld met kinderen in schooluniform en één voor één wordt een tekening omhoog gehouden en de bijbehorende naam genoemd. Na een bevestiging van de juf of de naam bij het desbetreffende kind behoort, mogen ze het klaslokaal naar binnen (er zijn namelijk hele slimmerds bij, die vol zelfvertrouwen een stap naar voren doen alsof hun naam genoemd wordt. Ik denk dat ik hetzelfde had gedaan…).

Een half uur na aankomst zijn we zo goed als compleet en roept de juf de klas tot de orde. Ondanks dat ik maar enkele woorden Zulu spreek, maak ik uit haar woorden op dat ze me in het kort welkom heet. 
Even denk ik dat ze er niet bij is, het meisje met de lichtjes in haar ogen. Maar dan zie ik haar zitten, in een wit bloesje en haar handen in elkaar gevouwen op het eenvoudige schoolbankje voor haar. Alles wat gezegd wordt, neemt ze in zich op, ik zie haar hoofd met ieder woord van de juf mee knikken. 

De juf kijkt me aan en de kinderen begroeten me in koor. Het grote respect naar de docenten en de strenge hiërarchie zijn goed voelbaar. Ik heb daar op zich geen moeite mee maar het remt voor mijn opdracht het vrije denken af en dus trap ik af met een rondje ‘out of the box’ dromen. 
‘Hoe gekker hoe beter’ zeg ik ‘en als je denkt dat het niet kan dan zit je goed’ sluit ik af met een knipoog. 
Veertig paar opgetrokken wenkbrauwen kijken me aan. Thami luistert aan de zijlijn mee en moet lachen. Gelukkig is hij mijn steun en toeverlaat in dit soort situaties en weet feilloos mijn gedachten en doel van deze opdracht te verwoorden naar de kinderen. 
‘Ze willen graag dat je een voorbeeld geeft van jouw gekke droom of wens’ zegt hij na zijn uitleg terwijl hij me met een brede grijns aankijkt. Ik kijk hem verbaasd aan, het gaat namelijk om de klas en niet om mij. Met een schuine blik kijk ik naar het meisje en zie haar op het puntje van haar stoel zitten. Verwachtingsvol kijkt ze me aan, net als de rest van de klas en dus pak ik het krijtje.

‘Oké’ zeg ik. ‘Ik zal mijn gekke droom op het bord uitbeelden’ en ik teken een grote vogel met daarop een klein mini mensje. Achter me hoor ik de kinderen giechelen maar als ik me omdraai zijn ze abrupt stil. ‘Ik zou graag een kleine Jabulille willen zijn die tussen de veren van een gans of andere grote vogel de wereld over kon vliegen, dat lijkt me gewéldig!’ 
De kinderen schateren het uit van het lachen en steken één voor één hun vinger op om hun gekke droom te mogen vertellen. Van Superman tot een bloem die eeuwig blijft bloeien, je kunt het zo gek niet bedenken en dat is precies waar ik op hoopte. 

Na tien minuten ‘out of the box’ dromen gaan we over op het serieuzere gedeelte; de echte toekomstdromen van de kinderen. Ik leg uit dat de eerste gekke opdracht kan aanmoedigen om juist die toekomstdroom te tekenen waarvan ze denken dat die toch nooit haalbaar is. Misschien juist wel, als je er maar voor gaat en in jezelf gelooft.

‘Wil iemand uit de klas zijn of haar toekomstdroom alvast met de klas delen?’
Als eerste steekt ze haar vinger op, in gespannen afwachting of ik haar de beurt zal geven. 
Zo rustig en stil als ze is, zo snel is haar reactie op mijn vraag.
Ik geef haar een knikje waarna ze verlegen gaat staan. Ze trekt haar rok recht, kijkt de klas rond en eindigt haar blik bij mij. Ik glimlach naar haar en kijk uit naar haar antwoord. 

‘Ik word later schrijfster’ zegt ze dan. ‘Met mijn verhalen neem ik mensen mee naar een spannende fantasiewereld zodat ze tijdens het lezen kunnen vergeten dat ze een arm of moeilijk leven hebben.’ 

Haar gedreven, to the point woordkeuze -waarvan je voor ieder woord je hand in het vuur zou steken- vind ik magistraal. 
Ik ben blij dat ze niet gelijk gaat zitten maar blijft staan en de klas rond kijkt.  

Langzaam klap ik mijn handen op elkaar en doorbreek de stilte door te applaudisseren. Het is de reactie vanuit mijn hart die ik haar wil geven, als aanmoediging en als voorbeeld voor anderen. 
En dan gebeurt er iets wat ik niet had kunnen voorzien. 
Eén voor één draaien haar klasgenoten zich naar haar om en beginnen mee te applaudisseren. 
Ze lacht verlegen en ik zie de emotie in haar ogen.  

Ik krijg een brok in mijn keel en ben ervan overtuigd dat haar prachtige toekomstdroom samen met de lichtjes in haar ogen een groot licht zal schijnen op het leven van velen…

Comments 15

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
    1. Post
      Author
  1. Wat een mooi verhaal, wat een mooie ervaring, wat een inspirerend meisje, dit meisje met lichtjes in haar ogen!

    1. Post
      Author
    1. Post
      Author

      Ik ben ervan overtuigd dat ze het waar gaat maken, Hermien. De wereld gaat van haar horen, ehh.. lezen:-)

  2. Wauw… ik zie het gewoon voor me.
    Ferme pluim, Merel!
    Wat ga ik blij zijn als ik jou eindelijk kan ontmoeten.
    Tot gauw!

    1. Post
      Author
  3. En weer weet je het allemaal zo op te schrijven dat het net is of je erbij bent en ook de lichtjes ziet inde ogen van het meisje. Als zij net zo gaat schrijven als jij dat kan, dan komt ze vast heel ver.

    1. Post
      Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *